Hope

امید، بار دیگر میتوانم ببینمش. ایستاده بر روی قله ای بلند! مستحکم! زیبا! صدایش میکنم: امید! به من هم نگاهی بیانداز! اما او همینطور به روبرویش خیره شده! بار دگر می خوانمش. امید! باز هم جوابی نمیدهد! خسته میشوم! با خود میگویم: من امیدی دیگر ندارم، چه کنم؟ راهم را کج میکنم و از قله ای که انتهایش معلوم نیست شروع به بالا رفتن میکنم. راهی بس دشوار بود. اما در این دشواری زیبایی وجود داشت که نچشیده بودم! در این دشواری زندگی را بار دیگر فهمیدم. تا توانستم بالاتر رفتم! به قله ای رسیدم! خوشحال بودم. چند قله بلندتر هم در برابرم قرار داشت. آماده شدم تا به سمت آنها هم حرکت کنم که چشمم به قله ای کوتاهتر از خودم افتاد! مطمئن نبودم که که بار روی ان ایستاده. دقت که کردم فهمیدم کسی نیست جز امید! امید چند متری پایین تر از من ایستاده بود و به من لبخند میزد! برایش دستی تکان دادم که به سمت من بیاید! اما سرش را به نشانه منفی تکانی داد! فریاد زدم چرا؟ به آرامی دستش را بلند کرد و قله های بالانتری را نشان داد! لبخندی زدم و به راهم ادامه دادم!

...!با اجازه

Hope, once again I could see him. He was standing on the top of a tall mount! Strong! Beautiful! I called him: Hope! Look at me! But he didn't look. I called him once again! Look at me! He didn't answer me! I got tired. I asked myself: I don't have hope anymore, What can I do? I changed my way and started to climb a mount that I could not see the top! The road was challenging! But in this challenge there was a beauty that I did not felt before! Once again, I understood life in this challenge. I went up and up, as long as I could. Finally I reached the top! I was happy. I could see a few taller mounts! I started to move toward them but I saw someone on another mount that was shorter than mine! I realized it was hope! He was standing a few feet lower than me, and he was smiling! I waved at him and asked him to come to me. He shook his head! I shouted: WHY? He pointed at taller mounts! I smiled and started to move on!

Good Luck!...

P.S.: This makes much more sense in Persian! I'm sorry!