Truth

من اشتباه می کردم! انقدر در جهل فرو رفته بودم که کور شده بودم. من دنیا را انطوری که بود ندیدم. من گفتم زندگی زیباست، گفته و ناگفته ای بس نکته ها کینجاست.من این را باور کردم. به سمت زیبا شدن حرکت کردم. من اشتباه کردم. دنیا هر چیزی هست جز زیبا دنیا مثل یک چاه بزرگ و سیاه، که هر کسی در اون زندگی میکنه پر از اشغال، انگل دنیا هم در اون زندگی میکنه. مردم این دنیا به خاطر رنگ پوستشون یا جایی که به دنیا اومدن با هم بد رفتاری می کنن. هیچ چیز خوبی تو این دنیا وجود نداره. زیبایی یک دروغ بیشتر نیست به جهنم خوش آمدید.

I was wrong! I was so wrong that it blinded me. I didn’t see the world the way it is. I said life is beautiful. I believed it. I moved toward being beautiful. I was wrong. Life is anything but beautiful. “There is a hole in the world like a great black pit, that filled with people who are filled with shit, the vermin of the world inhabit it, and that is Life. People are mean to each other just because of the place they born, or their skin color. There is nothing good in this world. Beauty is a Lie. Welcome to Hell

moving

من فرار کردم! از آن چیزی که میدانستم! از ان چیزی که بودم! همینطور به فرار کردن ادامه دادم! برای ماه ها دویدم! اما برای من بیشتر از چند ماه بود! برای من سالیانی درازی بود! من هنوز شبهای طولانی را به یاد دارم! هنوز روزهای طولانی را به یاد دارم! اما من گذاشتم را عقب گذاشته بودم! به همین دلیل دلم برایش تنگ نمیشود! این لحاظات و خاطره ها حال گذاشته من شده! من باز هم شروع به حرکت کردن کردم! اما این بر ندویدم! این بر گذاشتم را به خاطر دارم! و دلم برایش تنگ شده! دلم برایت تنگ شده! دوستت دارم!

پ.ن: من از هالیفکس به تورونتو آمدم! دلم برای شهر قدیمی ام تنگ شده! :(

I ran! From what I knew! From what I were! I kept running! For months I was running. But it was more than that for me! It was years, maybe decades! I remember the long nights! And the long days! But I left the past, so I couldn't miss it! Those memories became my past! I moved again but this time I did not run! I remember my past this time! And I miss it! I miss you! I love you!

P.S. : I moved from Halifax to Toronto! I missed my old city! :(

Hope

امید، بار دیگر میتوانم ببینمش. ایستاده بر روی قله ای بلند! مستحکم! زیبا! صدایش میکنم: امید! به من هم نگاهی بیانداز! اما او همینطور به روبرویش خیره شده! بار دگر می خوانمش. امید! باز هم جوابی نمیدهد! خسته میشوم! با خود میگویم: من امیدی دیگر ندارم، چه کنم؟ راهم را کج میکنم و از قله ای که انتهایش معلوم نیست شروع به بالا رفتن میکنم. راهی بس دشوار بود. اما در این دشواری زیبایی وجود داشت که نچشیده بودم! در این دشواری زندگی را بار دیگر فهمیدم. تا توانستم بالاتر رفتم! به قله ای رسیدم! خوشحال بودم. چند قله بلندتر هم در برابرم قرار داشت. آماده شدم تا به سمت آنها هم حرکت کنم که چشمم به قله ای کوتاهتر از خودم افتاد! مطمئن نبودم که که بار روی ان ایستاده. دقت که کردم فهمیدم کسی نیست جز امید! امید چند متری پایین تر از من ایستاده بود و به من لبخند میزد! برایش دستی تکان دادم که به سمت من بیاید! اما سرش را به نشانه منفی تکانی داد! فریاد زدم چرا؟ به آرامی دستش را بلند کرد و قله های بالانتری را نشان داد! لبخندی زدم و به راهم ادامه دادم!

...!با اجازه

Hope, once again I could see him. He was standing on the top of a tall mount! Strong! Beautiful! I called him: Hope! Look at me! But he didn't look. I called him once again! Look at me! He didn't answer me! I got tired. I asked myself: I don't have hope anymore, What can I do? I changed my way and started to climb a mount that I could not see the top! The road was challenging! But in this challenge there was a beauty that I did not felt before! Once again, I understood life in this challenge. I went up and up, as long as I could. Finally I reached the top! I was happy. I could see a few taller mounts! I started to move toward them but I saw someone on another mount that was shorter than mine! I realized it was hope! He was standing a few feet lower than me, and he was smiling! I waved at him and asked him to come to me. He shook his head! I shouted: WHY? He pointed at taller mounts! I smiled and started to move on!

Good Luck!...

P.S.: This makes much more sense in Persian! I'm sorry!