به قدری سبز بود که چشماش را میزد! خواست به ان نزدیکتر شود. خواست ان را در دست بگیرد و ببویداش، اما نمیتوانست به ان نزدیک شود. حسی به او میگفت که شاید این حق اوست که نمیتواند این زیبا را داشته باشد، این عشق را داشته باشد. با خود گفت: "مگر من در زندگی چه کردم که این نعمت حق من باشد! من قدرتی نداشتم، ندارم! چیزی جز مرگ حق من نیست! حتا قدرت این را ندارم که بمیرم! چون گمشودیی در شب هستم! چون درمانده ای! برگی شناور در باد! چوبی بر روی رود! کاش میتوانستم! ای کاش میتوانستم برای یک بر هم که شده اشک بریزم! اما حیف تنها قدرتی را هم که در کودکی داشتم با غرور از دست دادم و به این سنگ تبدیل شدم که میشکند اما باز هم سنگ است!" نگاهی دوباره به سیب سبز انداخت! ان را برداشت و بالا گرفت و به ان خیره ماند!
...!با اجازه
The Green light hurts his eyes! He wanted to get closer. He wanted to pick it up and smell it, but he couldn't get closer. He felt that he does not have the right to have this Beauty, this LOVE. He thought: " What have I done in life so this would be my prize! I didn't ... don't have any powers! I only deserve to Die! I even to have the power to Die! I'm Lost in the darkness of the night! I'm helpless! Just like a leaf in storm! A wood in river! I wish! I wish I could cry! Just for once! Alas that I lost this power with a childish pride and turned into this cold heart Stone that can be shattered, but its still a Stone!" He looked at the Green Apple again! He picked it up and stared at it!
Good Luck!...
No comments:
Post a Comment